خانه مقالات آسانسور پیش زمینه ای از تاریخچه آسانسور

پیش زمینه ای از تاریخچه آسانسور

۰
پیش زمینه ای از تاریخچه آسانسور -
۰
(۰)

یک دستگاه آسانسور صفحه باز یا بسته ای است که برای بالا یا پایین بردن اشخاص یا حمل بار به طبقه های فوقانی یا پایینی در یک ساختمان بکار برده می شود. آسانسورها جز استاندارد از هر ساختمان تجاری و یا مسکونی می باشند. در سال های اخیر، فدرال آمریکا ، مجهز بودن تمامی ساختمان های دو طبقه و سه طبقه به آسانسور را ملزم کرده است .
در زمان های قبل حدودا اوایل سال ۱۶۰۰ ، آسانسورهایی که با حرکت دست کار می کردند برای حمل بار در انبارها و کارخانه های تولیدی استفاده می شدند .
آسانسورهای امروزی از بازماندگان اولین طراحی آسانسور که برای اولین بار توسط الیشا G. اوتیس در نمایشگاه جهانی نیویورک درسال ۱۸۵۳ نشان داده شده بود ، می باشند.
ویژگی قابل توجه و دلیل اصلی برای محبوبیت زیاد این آسانسور اوتیس ، امنیت بالای آن می باشد که بلافاصله در صورت خرابی و پارگی کابل آسانسور مانع از سقوط دستگاه می شود . اولین دستگاه های آسانسور از نیروی بخار برای حرکت کابل خود عمل می کردند . در سال ۱۸۷۱، برای اولین بار آسانسورهای هیدرولیک که از فشار آب به عنوان منبع قدرت استفاده می کردند ، معرفی شدند. در ابتدا برای ساخت آسنسور های هیدرولیک بایستی عمق چاله ای به اندازه ارتفاع حرکت آسانسور حفر می کردند . بعدها آسانسور های هیدرولیک تلسکوپی multiplesection اختراع شد که دیگر نیازی به حفر چاله های عمیق نداشتند .
در بسیاری از شهرها قدرت هیدرولیکی برای آسانسورهای اولیه توسط شرکت های برق که به نصب و نگهداری شبکه های لوله کشی هیدرولیکی در سراسر شهر می پرداختند ، تامین می شد. اولین آسانسور الکتریکی تجاری موفق در سال ۱۸۸۹ نصب شد و به سرعت برق به منبع مورد قبول تامین قدرت برای حرکت آسانسور تبدیل شد.
آسانسورهای الکتریکی دارای دو مزیت قابل توجه بودند . اول، انرژی برق که به وضوح بصورت جهانی در دسترس واقع شده بود و هر سازه ای که به احتمال زیاد با یک آسانسور مجهز شده بود نیز دارای برق الکتریکی بود. دوم، آسانسور های هیدرولیکی به به میزان زیادی به مقدار ارتفاع کم و طول مسیر حرکتی کوتاه محدود بودند ، در حالی که آسانسورهای الکتریکی، با استفاده از یک کابل ساده وسیستم قرقره، عملا هیچ محدودیتی از لحاظ طول مسیر حرکت و ارتفاع نداشتند. برای سال های بسیاری، آسانسورهای الکتریکی از موتورهای جریان (DC) مستقیم یا متناوب (AC) استفاده می کردند. امروزه ، تقریبا تمامی آسانسور ها یکی از دو نوع موتور AC استفاده می کنند: رایج ترین آنها موتورهای گیربکس دار بوده که برای آسانسور هایی تا سرعت ۵۰۰ فوت در هر دقیقه (۱۵۳ متر در دقیقه) بکار برده می شود ، در حالی که موتور های Direct drive برای آسانسورهایی با سرعت های بالاتر استفاده می شود. برخی ازآسانسورهای مدرن و امروزی تا سرعت های۲۰۰۰ فوت در دقیقه حرکت می کنند (۶۱۰ متر
در دقیقه) . سیستم های کنترل در آسانسورهای اولیه نیازمند به کمک نیروی انسانی برای تنظیم سرعت آسانسور و حرکت به سمت پایین و رسیدن به هر طبقه ، باز و بستن درب بودند . در سال ۱۹۵۰ سیستم های کنترل خودکار فشاری جایگزین کنترل های دستی شدند . درسال ۱۹۷۰ کنترل های الکترومکانیکی به تدریج با کنترل های الکترونیکی جایگزین شدند.
سوار شدن در یک جعبه کوچک که صدها متراز زمین فاصله دارد می تواند در صورت عدم اطمینان از امنیت آن یک تجربه نگران کننده باشد.
آسانسورهای الکتریکی به دو مکانیسم ایمنی اولیه مجهز شده اند : یک گاورنر که از طریق کنترل سرعت قرقره کابل به کنترل سرعت آسانسور می پردازد و ترمز اضطراری که در صورت شکستن وپارگی کابل مانع از سقوط شده و ریل های راهنما را نگه می دارند. همچنین آسانسورها شامل قفل های درب الکترومکانیکی برای جلوگیری از حرکت آسانسور در صورت بسته نشدن درب به طور کامل و برای محافظت از مسافران از گیر افتادن در داخل کابین می باشند . این قفل های درب همچنین مانع از باز شدن درب ها در هر طبقه در صورت عدم حضور آسانسور می شوند. آسانسور ها همگی مجهز به تلفن ، درب مخفی بر روی سقف در مواقع خطر می باشند .
طراحی
آسانسورها دستگاه هایی ساده می باشند ، و سیستم اولیه جهت بالابردن یا پایین آمدن در آنها بیش از ۵۰ سال تغییر نکرده است. اگرچه سیستم های کنترل ، به منظور بهبود در ایمنی و سرعت عملکرد کاملا تغییر کرده اند . آسانسورها برای هر ساختمان خاصی بطور جداگانه طراحی می شوند وعواملی مانند ارتفاع ساختمان، تعداد افراد سرنشین برای رسیدن به هر طبقه،
و در نظر گرفتن زمان های اوج مصرف را بایستی مد نظر داشت .
امروزه دو نوع آسانسور کاربرد بیشتری دارند: آسانسورهای هیدرولیک و آسانسورهای طنابی
الف : آسانسورهای هیدرولیک
در سیستم آسانسورهای هیدرولیک، بار با فشار پمپ های هیدرولیک جابجا می شود .
سیستم آسانسور هیدرولیک از سه بخش تشکیل شده است:
۱- مخزن روغن
۲- یک پمپ (تلمبه) که توسط موتور الکتریکی کار می کند.
۳- یک دریچه که بین سیلندر و مخزن قرار دارد.
تلمبه، روغن را از مخزن به سیلندر هدایت می کند. هنگامی که دریچه باز باشد، روغن به راحتی به محل قبلی خود باز خواهد گشت. ولی اگر دریچه بسته شود ، روغن با فشار وارد استوانه سیلندر خواهد شد.
هنگامی که روغن در سیلندر جمع شد، فشار به پیستون منتقل می شود و کابین آسانسور بطرف بالا حرکت می کند. هنگامی که آسانسور به طبقه مورد نظر نزدیک شد ، سیستم کنترل آسانسور علامتی را به موتور الکتریکی می فرستد تا کار تلمبه به تدریج قطع شود. برعکس وقتی آسانسور بخواهدبه طبقهء پائین برگردد ، سیستم کنترل آسانسور یک علامت به دریچه می فرستد و دریچه باز می شود.
سنگینی کابین و مسافران باعث می شود تا پیستون به سیلندر حاوی روغن فشار وارد آورد و روغن به مخزن برگردد . هرگاه آسانسور در طبقه زیرین توقف کرد، سیستم کنترل، دوباره دریچه را می بندد.
اشکالات سیستم هیدرولیک :
مهمترین مزیت سیستم هیدرولیک این است که می تواند به آسانی با نیروی کم پمپ، قدرت زیادی ایجاد کند تا آسانسور به راحتی بالا برود. ولی این سیتم دو عیب عمده دارد.
مهمترین مسئله اندازه تجهیزات است. اگر آسانسور بخواهد طبقات زیادی را بالا برود به پیستون بلندتری هم نیاز است، پیستون بلندتر هم به جای زیادی نیاز دارد، مثلا” اگر بخواهیم از این سیستم برای یک ساختمان ۱۰ طبقه استفاده کنیم، باید حداقل ۹ طبقه چاه حفر کنیم تا پیستون در آن جا بگیرد.
مشکل دیگر این سیستم ، عدم توانائی آن در ذخیره انرژی پتانسیل است. دراین سیستم پمپ نیروی عظیمی ایجاد می کند تا آسانسور بالا برود، ولی قادر نیست تا انرژی را ذخیره کنند. انرژی پتانسیل فقط وقتی به کار می رود که آسانسور بخاطر وزن خود به طرف پائین حرکت می کند ، ولی اگر دوباره بخواهد بالا برود، باز باید از پمپ انرژی بگیرد.
ب : آسانسورهای کابلی
در آسانسورهای کابلی ، کابین توسط یک سری کابل فولادی ( که دور چرخ قرقره ای حلقه شده اند) به یک وزنه تعادل متصل است و چرخ قرقره نیز به یک موتور الکتریکی متصل شده است .
هنگامی که موتور در یک جهت می چرخد، چرخ قرقره ، آسانسور بالا می آید و هنگامی که در جهت عکس می چرخد، آسانسور به سمت پائین حرکت می کند.
چرخ قرقره، سیستم کنترل و موتور در بالاترین طبقه در اطاقکی به نام اطاق ماشین ( موتور خانه ) بطور ثابت قرار دارند.
وزن وزنه تعادل معادل ۴۰% ظرفیت کامل آسانسور است. یعنی هنگامی که آسانسور به ۴۰% ظرفیت کامل خود رسید، آسانسور و وزنه به یک حالت تعادل می رسند. هدف از این تعادل ، ذخیره انرژی است.
با بار یکسان در هر دو طرف کابل، چرخ قرقره ، نیروی کمتری برای حرکت دادن آسانسور نیاز دارد. در هر دو طرف کابین و وزنه تعادل، دو خط ریل دندانه دار وجود دارد تا از حرکت نوسانی کابین و وزنه تعادل جلوگیری کند. همچنین این ریل ها در مواقع اضطراری جهت ایمنی سیستم، باعث متوقف شدن حرکت آسانسور می شوند. ایمنی سیستم:
در آسانسورهای کابلی چند رشته کابل محکم فولادی (۴ تا ۸ رشته کابل) بکار می رود و اگر به هر دلیلی یکی از این کابلها قطع شود ، کابلهای دیگر وزن سیستم را تحمل خواهند کرد.
و اگر آسانسور بطور ناگهانی شروع به حرکت کند ، سیستم فرماندهی مکانیکی در چرخ قرقره ، بطور خودکار ، حرکت آسانسور را متوقف می کند.
وقتی چرخ قرقره با سرعت بیش از حد مجاز حرکت کند ( در حالت سقوط آسانسور ) ، لنگر ها به دلیل خاصیت گریز از مرکز باز می شوند و به چرخ دنده ثابت گیر می کنند و چرخ قرقره می ایستد و باعث توقف آسانسور می شود. هنگامی که آسانسور به مقصد برسد ، سیستم فرماندهی مکانیکی باز وارد عمل می شود .
بر روی ریل ها، کابلهائی متصل شده که هنگام توقف آسانسور (به دستور سیستم فرماندهی مکانیکی) کشیده می شوند و آسانسور به دندانه های ریل ، گیر می کند و ثابت می ایستد.
آسانسورها همچنین سیستم توقف خودکاری دارند که هرگاه کابین یا وزنه تعادل به بالاتر یا پائین تر از ریل ها کشیده شود، آن را متوقف می کند. اگر با تمام این تجهیزات و پیش بینی های ایمنی، آسانسور به پائین سقوط کند ، در قسمت زیرین سیستم، یک فنر بسیار قوی حاوی روغن پر شده در سیلندری وجود دارد که به مانند بالشی ، مسافران را از خطر حفظ می کند.
درهای اتوماتیک :
وجود درهای اتوماتیک در آسانسورها برای جلوگیری از افتادن افراد ( بهنگام نبودن آسانسور ) و ایمنی آنها بسیار ضروری است.
بعد از رسیدن آسانسور به مقصد و قبل از حرکت ، موتوری که بالای کابین آسانسور قرار دارد توسط بازوئی ، ریل درب آسانسور را بطرف چپ یا راست هل می دهند و باعث باز و بسته شدن درها می شود. در آسانسورهای پیشرفته ، حسگری در درها تعبیه شده تا از بسته شدن آن ، هنگامی که فردی بین در قرار دارد ، جلوگیری می کند. در ضمن حسگرهایی هم روی کابین تعبیه شده ، که به هنگام رسیدن به هر طبقه علامتی را به مرکز کنترلی و کابین آسانسور می فرستد تا مسافران از محل خود در طبقات آگاه شوند. کابین آسانسور به منظوردوام بالا و استحکام آن از جنس استیل ساخته شده است. کف کابین آسانسورممکن است ازجنس کفپوش و یا سنگ تشکیل شده باشد . دستگیره و دیگر تزئینات داخلی ممکن است از جنس استیل ضد زنگ یا فرمیکا و غیره ساخته شده است . سقف کاذب آسانسور معمولا در زیر سقف کابین قرار گرفته است و شامل نور فلورسنت بالای پانل های پلاستیکی می باشد . کنترل های آسانسور، دکمه زنگ هشدار و تلفن های اضطراری در پشت پانل ها در قسمت جلوی کابین ودر کنار درب قرار گرفته اند.
تولید آسانسور به قرار زیر می باشد :
۱- کابین های آسانسور در کارخانه تولیدی با در نظر گرفتن برش های فلزی ، جوشکاری و روش های شکل گیری کابین بطور استاندارد ساخته می شوند . در صورتی که کابین های آسانسور در طی عملیات ساختمانی در معرض آب و هوای خارجی قرار بگیرند ، می توان بعد از اتمام عملیات ساختمان ، تزئینات داخلی کابین را اجرا کرد .
۲-عملیات نصب مابقی قطعات و بخش های آسانسور در محل پروژه ساختمان سازی اجرا می شود.محل احداث چاهک آسانسور از همان ابتدای کار ساخت آن معین می شود و با پیشروی در ساخت بنا ، چاهک آسانسور عریض تر می شود . دیوار های چاهک بتن ریزی و صاف کاری می شود .
۳- ریل های راهنما و سایر تجهیزات آسانسور در چاهک آن پس از پایان عملیات دیوار ها و قبل از سقف گذاری بر روی چاهک جاسازی می شود .
۴- با اینکه چاهک در قسمت سقف باز می باشد ، یک جرثقیل وزنه تعادل را در قسمت بالای ساختمان برده و در چاهک جایگزاری می کند .
۵- جرثقیل سپس کابین آسانسور را بلند کرده و آن را در چاهک قرار می دهد چرخ های ریل راهنما ، کابین را به ریل های راهنما متصل می کنند و کابین به آرامی به قسمت پایین چاهک حرکت داده می شود .

امتیاز شما به این مطلب چند است؟

میانگین امتیازات ۰ / ۵. تعداد امتیازات ۰

امتیازی داده نشده. اولین نفر باشید که امتیاز می دهید

مطالب مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر در آسانسور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین بخوانید

اولین آسانسور خورشیدی جهان

۳.۵ (۲) شرکت یونان…